Hij hield het uiteindelijk niet langer meer vol en gaf haar opeens een zoen op haar mond. Eentje. Omdat hij dat wou. En heel even waren ze absoluut alleen op de wereld.
Toen ze even later naar hun auto liepen, kwam het moment dat ze afscheid van elkaar moesten nemen. Hij was zo veel langer dan zij, ze gig op een bankje staan om hem te kunnen zoenen. En het verlangen werd alleen maar erger. Ze voelde zijn hardheid tegen haar aangedrukt. De kussen werden wilder en wilder. Het scheelde niet veel of ze hadden elkaar midden op de boulevard bemind, alsof ze de enige op de wereld waren. Maar gelukkig wisten ze zich nog wel te beheersen. Met tranen in haar ogen reed ze terug naar huis. Ze wist niet zo goed wat ze met de situatie moest.
Haar man wilde er niet over praten. Hij wilde er niks over horen. Ze kon wel schreeuwen van verdriet. Want ze hield echt wel van hem, maar ze was hopeloos verliefd geworden op een ander. En die ander ook op haar. Maar binnen haar huwelijk was ze gewend dat haar man liever zijn kop in het zand stak. En dat vond ze dan ook erg jammer….
De andere man had thuis nog steeds niks verteld. Maar zijn vriendin had duidelijk door dat er iets met hem was. Hij was afwezig en stil. En hij voelde zich enorm schuldig. Hij wou dat hij zijn gevoelens kon uitschakelen. Dat hij niet verliefd was geworden op die ander. Hij wist niet eens dat het kon. Houden van twee vrouwen tegelijk. Want, ja.. hij wist het zeker. Hij hield ook van die andere vrouw. Al vanaf hij haar voor het eerst zag, wist hij dat.
Maar hoe moesten ze nu verder? Wat moesten ze doen? Hij wilde haar beminnen, haar alles geven wat ze wou. Hij wilde haar gelukkig maken. Tegen haar zeggen dat hij van haar houdt. Maar hij wilde zijn vriendin geen pijn doen. Hij had het er zo moeilijk mee. Hij wist zich geen raad.
Toch bleven ze elkaar zien. Hij besloot om het nog te verzwijgen. Dus zagen ze elkaar stiekem. En hun ontmoetingen waren magisch. Ze beminden elkaar, genoten van elke seconde met elkaar. En het afscheid was altijd weer zwaar. Waarom mochten ze niet gewoon van elkaar houden. In alle openheid, eerlijk en oprecht. Zulke mooie bijzondere gevoelens, dat is toch niet slecht? Ze vertelde hem over polyamorie en ze fantaseerden over een leven samen. Maar hij liep nog steeds rond met een slecht geweten.
Op een dag hield hij het niet meer. Hij vertelde zijn vriendin alles. Ze was kapot, verdrietig. Enorm teleurgesteld. Hoe had hij zo tegen haar kunnen liegen? Onmiddellijk eiste ze dat hij alle contact zou verbreken. En dat deed hij ook. Eén dag voor Kerst sprak hij haar voicemail in. Hij kon haar niet meer langer zien, hij wilde geen contact meer. Einde verhaal.
Thuis, luisterde zij naar zijn woorden. Ze waren duidelijk en hard. Ze huilde intens verdrietig, ze had een gebroken hart. Maar ze kon hem wel begrijpen, hij had gekozen voor haar.
Nog geen maand ging er voorbij of hij zocht haar weer op. Hij kon haar niet vergeten, hij wilde haar weer zien, weer voelen , horen, spreken. Maar nu kozen ze voor openheid. Eerlijk elkaar zien.
Zijn vriendin had het er heel erg moeilijk mee en haar man begreep het niet zo goed. Maar ze tolereerden de situatie en lieten hun partners gaan. Makkelijk was het niet. Steeds meer regels kwamen erbij. Ze mochten elkaar wel bellen en mailen, maar zij wilde er thuis niet mee geconfronteerd worden. Dus alleen op werkdagen, tijdens kantooruren mochten ze contact hebben met elkaar.. Er mocht geen fysiek contact meer plaatsvinden en onder geen beding dat ze een nacht met elkaar zouden doorbrengen.
Zijn vriendin haatte de situatie, ze haatte die andere vrouw.
Haar man deed nog steeds alsof er niks aan de hand was, maar van binnen ging hij kapot.
Ondanks al hun gevoelens en de mooie korte ontmoetingen die ze nog hadden, was hun relatie een geworden die onmogelijk was. Niet hun gevoelens werden minder, maar het contact wel. Teleurstellingen, veel pijn en verdriet, verwarring, misverstanden en jaloezie besmetten hun geluk. Ze kregen niet de ruimte die ze wilden en ze gingen er aan kapot.
Hoe graag had ze polyamoreus willen leven met haar lief. Ze zou hem vrij laten om te houden van zijn vriendin. Het enige wat ze wilde wat dat hij gelukkig was. En zo heel af en toe wilde gewoon bij hem zijn. Hem liefhebben Ze hebben uiteindelijk besloten om elkaar te laten gaan. Of eigenlijk besloot zij om hem los te laten. Omwille van zijn relatie.
Nu mailen ze elkaar nog wel eens. En wat zou ze hem toch graag weer willen zien. Maar hij vindt het beter om elkaar even niet te zien. Hij is bang dat hij haar nooit meer zou laten gaan. Met alle gevolgen van dien.
Haar huwelijk heeft er zwaar onder te lijden. Want echt gelukkig is ze niet meer. Ze mist die ander verschrikkelijk, maar ze kan er niet over praten. Hij is alleen maar blij dat die andere er niet meer is. Hoop ook dat ze elkaar nooit meer zullen zien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten