Onbegrepen

Mijn  man houdt van me en haat me. Tegelijk.
Ik hou van meerdere mannen. Tegelijk.

Dat is blijkbaar iets om je voor te schamen maar waarom zou ik me moeten schamen voor iets als de liefde. Ik zou niet zonder liefde kunnen leven.

"Maar wat doe je dan met die mannen?" wordt mij dan regelmatig gevraagd. Volgens mij is dat meer dan duidelijk. Ik hou van ze. Wat doe jij als je van iemand houdt? Alleen maar neuken?
Oh nee!?! Houden van is meer dan alleen maar sex?!
Inderdaad, houden van is meer dan dat.
Hou jij  maar van één persoon in je leven?
Ik hoop het niet want wat een armoedig leven heb je dan.

Houden van kent vele vormen.
En ik voel me rijk en gezegend om het feit dat ik kan houden van meer dan één man.
Ooit leefde ik verteerd van onzekerheid en jaloezie in een wereld waarin je maar van
één mag houden. Maar mijn hart is er niet voor gemaakt. Ik wil niets wegstoppen, onderdrukken of me schuldig voelen.
Ik leef, ik geniet, ik heb lief.

'Ja, maar wacht maar totdat jouw man een ander vindt!?' is dan ook zo'n opmerking die mensen er dan maar ingooien. Hun armoedige geest kan het namelijk niet verwerken en accepteren dat er echt mensen bestaan in deze wereld die anders zijn en leven dan zij.
Mijn man is nog niet zover.
Denkt nog heel erg in één op één. Wil graag de enige man in de wereld zijn die mij gelukkig maakt. Maar dat zal hij nooit zijn. Er is niet slechts één man die mij gelukkig kan maken.
Ik bèn gelukkig en ik deel het geluk graag, met zij die mij dierbaar zijn. Er is niet maar een man die mij alles kan geven wat ik wil, nodig heb, of naar verlang.
Zo kan ik mijn man ook niet alles geven wat hij wilt. Hij trouwde mij maar wilde een huisje-boompje-beestje type die cake bakt, thuis blijft en monogaam is. Liefst nog een die ècht braaf is en zo truttig en afhankelijk mogelijk. Die zelfs aan hem vraagt of hij het lampje kan omwisselen. Ik gun het hem van harte. Hij zou zoveel gelukkiger kunnen worden.

Ik hou van mijn man en ik hou van die ander. Van allebei op mijn manier.
Twee mannen die mijn hart hebben gekregen, voor altijd.
En dat het niet altijd even makkelijk is, dat blijkt. Tijd, geduld, begrip en onbegrip.
Prioriteiten stellen, jaloezie, ongeduld, frustratie. Zoveel emoties die opspelen.
Alsof je geen mens meer bent maar een bezit en er slechts één recht heeft op mijn hart.

Ik wil zo niet meer leven.Nooit meer terug naar 'verplicht monogaam'.
Als ik al monogaam wil zijn dat is dat omdat ik dat wil, niet omdat het moet.
Ik wil leven zonder grenzen en die ander alle vrijheid gunnen. Beseffend dat ik niet zaligmakend ben.
Ik ben een geweldige vrouw, ik weet wat ik een man te bieden heb. En de man die er van mag proeven moet het daar maar mee doen. De andere 'smaken' haalt ie maar elders.

Zo weinig dit dat begrijpen....

de liefde

zo onbegrepen

Mijn conclusie....

Nee, het is niet makkelijk. Een mono-poly relatie. Soms denken de mono-partners dat ze door regels op te stellen, de gevoelens kunnen laten verdwijnen.

Maar niemand heeft gevraagd om verliefd te worden. Niemand was op zoek. Gevoelens van liefde, lust en verlangen zijn niet slecht. Je zou ze moeten koesteren, Mijn hart is groot genoeg voor meerdere liefdesrelaties. Mijn 'open mind' en mijn hart zijn groot genoeg om mijn geliefde(s) ook hun ruimte en gelegenheid te geven om anderen lief te hebben. Nu weet ik dat het mag en kan. Het bestaat.....

De maatschappij dwingt ons tot monogamie, terwijl de verleidingen constant en overal om ons heen naar ons loeren. Heel lang heb ik gedacht,d at ik werkelijk ziek was in mijn hoofd. Ik  voelde voor meerdere mensen gevoelens die door de maatschappij als fout werden gezien.  Ik begon met liegen, bedriegen en vreemdgaan. Dat is niet prettig. Want ik wil er niet over liegen. Dus vertelde ik mijn man eerlijk over mijn gevoelens. Dat ik soms gewoon verlang naar sex met anderen, maar dat ik soms ook gewoon verliefde gevoelens krijg voor anderen. Hij keek me aan en zei niks. Hij kan dat maar niet begrijpen. Hoezo verliefd worden op een ander?

Dus gooit hij alles op mijn incestverleden. Ik zou mannen willen wreken. Ik zou  mannen alleen maar willen verleiden. Hij is zo monogaam als maar kan. Hij ziet maar een vrouw, leeft voor een vrouw, houdt van een vrouw. Hij heeft het geprobeerd, maar hij kan het niet. Hij wil me niet delen, hij wil me niet kwijt. Hij houdt van me…… Communiceren is de oplossing voor alle problemen in een relatie. Maar mijn man wil eigenlijk niet praten. Eigenlijk wil hij gewoon dat zijn vrouw niet verliefd wordt op andere mannen. Hij wil dat al die andere mannen uit de buurt blijven en zijn vrouw met rust laten. Hij haat me soms, intens. En hij heeft heel veel pijn en verdriet.

En toch, wil ik het niet opgeven. Polyamorie hoort bij mij en ik wil het nooit meer loslaten. Toen ik me geen raad wist met mijn gevoelens, vertelde een Sociaal psychiatrische verpleger, tevens vriend en collega mij over Polyamorie. Ik kreeg de website van Ageeth en ik moest het maar eens rondkijken. Het voelde meteen als soort warm deken die over me heen kwam. Zoveel herkenning. Onmiddellijk ben ik mij gaan verdiepen in de wereld van polyamorie.

Ik voelde me er goed bij, ik had eindelijk een woord gevonden voor dat gevoel wat ik al zo lang bij me droeg. Mijn ooit zulke jaloerse en onzekere gevoelens verdwenen als sneeuw voor de zon. En niet zo heel snel daarna kreeg ik mijn allereerste poly-liefje.  En met een polyamoreus leven doelde ik niet op de sexuele vrijheid waar ik ook behoefte aan had. Nee, dat is weer geheel iets anders. Voor mij. Ik heb het onver intens liefhebben. En dus meer dan een geliefde hebben. Het kan, het bestaat, ik heb het gevoeld. Ik heb het meegemaakt en ik zou nooit meer anders willen.

Ik ben meerdere malen verliefd geweest op andere mannen, in de inmiddels alweer tien jaar dat mijn man en ik bij elkaar zijn. Soms zou ik wel eens gewoon alle vrijheid willen, om te gaan en staan  waar ik maar wil. Om te doen wat ik wil, met wie ik wil. Maar dan wel open en eerlijk, zodat een ieder weet waar ze staan.

Mijn man zal waarschijnlijk nooit leren om te gaan met mijn polyamorie. Het lezen van boeken over polyamorie wilde hij niet en de vele gesprekken die we hebben gehad maken het voor mij wel duidelijk. Soms verzwijg ik nog steeds dingen voor hem. Ik wil hem niet nog meer pijn doen. Maar als je niet meer met elkaar praat gaat het heel erg fout.

'Ik ben poly dat zal ik altijd zijn, ben ik waarschijnlijk altijd al geweest...'

Monopoly deel II

Hij hield het uiteindelijk niet langer meer vol en gaf haar opeens een zoen op haar mond.          Eentje. Omdat hij dat wou. En heel even waren ze absoluut alleen op de wereld.

Toen ze even later naar hun auto liepen,  kwam het moment dat ze afscheid van elkaar moesten nemen. Hij was zo veel langer dan zij, ze gig op een bankje staan om hem te kunnen zoenen. En het verlangen werd alleen maar erger. Ze voelde zijn hardheid tegen haar aangedrukt. De kussen werden wilder en wilder. Het scheelde niet veel of ze hadden elkaar midden op de boulevard bemind, alsof ze de enige op de wereld waren. Maar gelukkig wisten ze zich nog wel te beheersen. Met tranen in haar ogen reed ze terug naar huis. Ze wist niet zo goed wat ze met de situatie moest.

Haar man wilde er niet over praten. Hij wilde er niks over horen.  Ze kon wel schreeuwen van verdriet. Want  ze hield echt wel van hem, maar ze was hopeloos verliefd geworden op een ander. En die ander ook op haar. Maar binnen haar huwelijk was ze gewend dat haar man liever zijn kop in het zand stak.  En dat vond ze dan ook erg jammer….

De andere man had thuis nog steeds niks verteld. Maar zijn vriendin had duidelijk door dat er iets met hem was. Hij was afwezig en stil. En hij voelde zich enorm schuldig. Hij wou dat hij zijn gevoelens kon uitschakelen. Dat hij niet verliefd was  geworden op die ander. Hij wist niet eens dat het kon. Houden van twee vrouwen tegelijk. Want, ja.. hij wist het zeker. Hij hield ook  van die andere vrouw. Al vanaf hij haar voor het eerst zag, wist hij dat.

Maar hoe moesten ze nu verder? Wat moesten ze doen? Hij wilde haar beminnen, haar alles geven wat ze wou. Hij wilde haar gelukkig maken. Tegen haar zeggen dat hij  van haar houdt. Maar hij wilde zijn vriendin geen pijn doen.  Hij had het er zo moeilijk mee. Hij wist zich geen raad.

Toch bleven ze elkaar zien. Hij besloot om het nog te verzwijgen. Dus zagen ze elkaar stiekem. En hun ontmoetingen waren magisch. Ze beminden elkaar, genoten van elke seconde met elkaar. En het afscheid was altijd weer zwaar. Waarom mochten ze niet gewoon van elkaar houden. In alle openheid, eerlijk en oprecht. Zulke mooie bijzondere gevoelens, dat is toch niet slecht? Ze vertelde hem over polyamorie en ze fantaseerden over een leven samen. Maar hij liep nog steeds rond met een slecht geweten.

Op een dag hield hij het niet meer. Hij vertelde zijn vriendin alles. Ze was kapot, verdrietig. Enorm teleurgesteld. Hoe had hij zo tegen haar kunnen liegen? Onmiddellijk eiste ze dat hij alle contact zou verbreken. En dat deed hij ook. Eén dag voor Kerst sprak hij haar voicemail in. Hij kon haar niet meer langer zien, hij wilde geen contact meer. Einde verhaal.

Thuis, luisterde zij naar zijn woorden. Ze waren duidelijk en hard. Ze huilde intens verdrietig, ze had een gebroken hart. Maar ze kon hem wel begrijpen, hij had gekozen voor haar.

Nog geen maand ging er voorbij of hij zocht haar weer op. Hij kon haar niet vergeten, hij  wilde haar weer zien, weer voelen , horen, spreken. Maar nu kozen ze voor openheid. Eerlijk elkaar zien.

Zijn vriendin had het er heel erg moeilijk mee en haar man begreep het niet zo goed. Maar ze tolereerden de situatie en lieten hun partners gaan. Makkelijk was het niet. Steeds meer regels kwamen erbij. Ze mochten elkaar wel bellen en mailen, maar zij wilde er thuis niet mee geconfronteerd worden. Dus alleen op werkdagen,  tijdens kantooruren mochten ze contact hebben met elkaar.. Er mocht geen fysiek contact meer plaatsvinden en onder geen beding dat ze een nacht met elkaar zouden doorbrengen.

Zijn vriendin haatte de situatie, ze haatte die andere vrouw.

Haar man deed nog steeds alsof er niks aan de hand was, maar van binnen ging hij kapot.

Ondanks al hun gevoelens en de mooie korte ontmoetingen die ze nog hadden, was hun relatie een geworden die onmogelijk was. Niet hun gevoelens werden minder, maar het contact wel. Teleurstellingen, veel pijn en verdriet, verwarring, misverstanden en jaloezie besmetten hun geluk. Ze kregen niet de ruimte die ze wilden en ze gingen er aan kapot.

Hoe graag had ze polyamoreus willen leven met haar lief. Ze zou hem vrij laten om te houden van zijn vriendin. Het enige wat ze wilde wat dat hij gelukkig was.  En zo heel af en toe wilde gewoon bij hem zijn. Hem liefhebben  Ze hebben uiteindelijk besloten om elkaar te laten gaan. Of eigenlijk besloot zij om hem los te laten. Omwille van zijn relatie.

Nu mailen ze elkaar nog wel eens. En wat zou ze hem toch graag weer willen zien. Maar hij vindt het beter om elkaar even niet  te zien. Hij is bang dat hij haar nooit meer zou laten gaan. Met alle gevolgen van dien.  

Haar huwelijk heeft er zwaar onder te lijden. Want echt gelukkig is ze niet meer. Ze mist die ander verschrikkelijk, maar ze kan er niet over praten. Hij is alleen maar blij dat die andere er niet meer is. Hoop ook dat ze elkaar nooit meer zullen zien.

Monopoly

Na het lezen van vele verhalen over polyamorie, heb ik besloten om mijn verhaal ook te delen.
Ik schreef het in verschillende delen.

Het begon zo onschuldig. Hij maakte een grapje over Bokito die hij aan de ketting moest houden, omdat die blijkbaar wild werd als hij naar haar keek.  Waar zij weer op reageerde met een lach en voor ze het wist waren ze intens met elkaar aan het mailen. Over van alles en nog wat, maar eigenlijk wist ze al vanaf het allereerste moment dat er iets bijzonders gebeurde. Ze had geen idee wie er aan de andere kant van het scherm zat. Maar ze werd hopeloos verliefd. Elke dag keek ze er naar uit om hem weer te lezen. Hij was zelf heel voorzichtig. Ze wist wel het een en ander over hem, maar niet echt veel. Ze kreeg geen foto te zien, geen persoonlijke details. Maar dat ze langzaamaan verliefd aan het worden waren, dat was overduidelijk. En ze gingen steeds een stapje verder.

Op een dag belden ze elkaar, zijn stem maakte haar zwak in de knieën, haar hart ging wild te keer. Ze was verliefd op ‘The man without a face.’ En hij bleef mysterieus.

De gevoelens die ze voor elkaar koesterden waren behoorlijk intens. Nooit eerder was ze zo verschrikkelijk verliefd geweest. Nooit eerder had ze zo naar een man verlangd. Ze wilde hem ontmoeten en beloofde dat ze elkaar niet zouden zoenen. Alleen maar elkaar ontmoeten. Zij was namelijk getrouwd en hij had een vriendin. Hoewel zij thuis haar man al wel had verteld over haar verwarrende gevoelens voor die ander,  had hij nog niks verteld aan zijn vriendin. Ook hij wist niet zo goed wat hem overkwam. Hij hield toch van zijn vriendin? Hoe kon hij nou  zo verlangen naar een andere vrouw? Zijn gevoelens beangstigde hem.

En toen kwam daar die eerste ontmoeting. De eerste van velen. Ze wist absoluut niet wat ze ervan kon verwachten. Ergens in een mooi e strandtent hadden ze afgesproken. Zenuwachtig wachtte ze af wie er uiteindelijk op haar zou afkomen. Plotseling ging de deur open en daar stond hij. Lang, mooi, bijna statig. Hij had blond haar en prachtige mooie grote blauwe ogen. Hij kwam naast haar zitten en ze voelde haar hele lichaam reageren. Eindelijk zag ze het gezicht van de man die haar hart had gestolen. Ze spraken met elkaar en alles voelde zo goed. Hij kon zijn ogen nauwelijks van haar afhouden en soms raakte hij haar aan. Heel subtiel. Zachtjes streelden hij haar hand, vingertoppen langs haar wang. Ze wilden hem zo graag zoenen,  maar ze deed het niet.

Wat moesten ze toch met al die gevoelens?

Hoe moesten ze zichzelf beheersen?