Onbegrepen

Mijn  man houdt van me en haat me. Tegelijk.
Ik hou van meerdere mannen. Tegelijk.

Dat is blijkbaar iets om je voor te schamen maar waarom zou ik me moeten schamen voor iets als de liefde. Ik zou niet zonder liefde kunnen leven.

"Maar wat doe je dan met die mannen?" wordt mij dan regelmatig gevraagd. Volgens mij is dat meer dan duidelijk. Ik hou van ze. Wat doe jij als je van iemand houdt? Alleen maar neuken?
Oh nee!?! Houden van is meer dan alleen maar sex?!
Inderdaad, houden van is meer dan dat.
Hou jij  maar van één persoon in je leven?
Ik hoop het niet want wat een armoedig leven heb je dan.

Houden van kent vele vormen.
En ik voel me rijk en gezegend om het feit dat ik kan houden van meer dan één man.
Ooit leefde ik verteerd van onzekerheid en jaloezie in een wereld waarin je maar van
één mag houden. Maar mijn hart is er niet voor gemaakt. Ik wil niets wegstoppen, onderdrukken of me schuldig voelen.
Ik leef, ik geniet, ik heb lief.

'Ja, maar wacht maar totdat jouw man een ander vindt!?' is dan ook zo'n opmerking die mensen er dan maar ingooien. Hun armoedige geest kan het namelijk niet verwerken en accepteren dat er echt mensen bestaan in deze wereld die anders zijn en leven dan zij.
Mijn man is nog niet zover.
Denkt nog heel erg in één op één. Wil graag de enige man in de wereld zijn die mij gelukkig maakt. Maar dat zal hij nooit zijn. Er is niet slechts één man die mij gelukkig kan maken.
Ik bèn gelukkig en ik deel het geluk graag, met zij die mij dierbaar zijn. Er is niet maar een man die mij alles kan geven wat ik wil, nodig heb, of naar verlang.
Zo kan ik mijn man ook niet alles geven wat hij wilt. Hij trouwde mij maar wilde een huisje-boompje-beestje type die cake bakt, thuis blijft en monogaam is. Liefst nog een die ècht braaf is en zo truttig en afhankelijk mogelijk. Die zelfs aan hem vraagt of hij het lampje kan omwisselen. Ik gun het hem van harte. Hij zou zoveel gelukkiger kunnen worden.

Ik hou van mijn man en ik hou van die ander. Van allebei op mijn manier.
Twee mannen die mijn hart hebben gekregen, voor altijd.
En dat het niet altijd even makkelijk is, dat blijkt. Tijd, geduld, begrip en onbegrip.
Prioriteiten stellen, jaloezie, ongeduld, frustratie. Zoveel emoties die opspelen.
Alsof je geen mens meer bent maar een bezit en er slechts één recht heeft op mijn hart.

Ik wil zo niet meer leven.Nooit meer terug naar 'verplicht monogaam'.
Als ik al monogaam wil zijn dat is dat omdat ik dat wil, niet omdat het moet.
Ik wil leven zonder grenzen en die ander alle vrijheid gunnen. Beseffend dat ik niet zaligmakend ben.
Ik ben een geweldige vrouw, ik weet wat ik een man te bieden heb. En de man die er van mag proeven moet het daar maar mee doen. De andere 'smaken' haalt ie maar elders.

Zo weinig dit dat begrijpen....

de liefde

zo onbegrepen